NieuwsBlog

PERSOONLIJK VERHAAL – Milan over zijn burn-out

Dit openhartige, prachtig geschreven verhaal is van een cliënt die ik heb behandeld in mijn coachingspraktijk. Uiteraard is zijn naam en foto fictief vanwege de privacy. Hij deelt zijn verhaal om anderen met een burn-out een hart onder de riem te steken: het is nu rot, maar … het komt goed is een opmerking waarmee Milan de strijd van zijn burn-out aanging!

Hoe het begon en waar het stopte

Milan zijn burn-out begon als zo vele andere soortgelijke verhalen. Vanaf hier laat ik Milan aan het woord.

Ik werk als storingsmonteur in de ICT-branche. Ons bedrijf werkt voor ziekenhuizen en andere medische bedrijven. Dat betekent dat ik werk in wisseldiensten en regelmatig ook in een weekend. De drukte in ons bedrijf is economisch een goed teken. Dat ik daardoor werk met perspectief heb, ben ik blij om. Alleen we hebben te weinig goed opgeleide mensen en dat betekent dat ik met 15 jaar ervaring vaak een stapje harder moet werken.

Nou vind ik hard werken=prima. Maar soms … Daar komt nog bij dat werken in de gezondheidsbranche extra druk geeft. Het is een sector waarin fouten mensenlevens kan kosten en dat maakt het werken soms meer stressvol. Ikzelf ben niet zo’n goede neezegger, sta altijd klaar, doe mijn werk zo goed als ik kan. Alleen nu is er iets geknapt, er is een flink bos draden doorgebrand en daar zal ik een andere weg in moeten vinden. Hoe ik die heb gevonden ga ik je verderop vertellen.

Het is begonnen toen ik op een ochtend in de spiegel mijzelf zag. Ik zag dat ik het was. Ik zag een onwijs vermoeide man in de spiegel staan. Geen kleur meer op zijn wangen, wallen en een ingevallen gezicht. De ogen waren roodomrand en leeg. Ik bekeek mijn eigen spiegelbeeld en toen ik zag dat het mijn uiterlijk raakte, vanaf dat moment, stortte ik in. Als een smeltende ijsberg in de hete zon bleef er uiteindelijk niets meer van me over. Ik herkende de signalen, maar kon ze niet meer wegstoppen. Huilen en verdrietig zijn, was nog het enige wat ik kon. Dat kan mij toch niet gebeuren dacht ik nog. Ik die altijd de ijzersterke beer ben in wat er ook op mijn pad komt. Voor mij, Mieke en de kids, voor mijn baas, voor iedereen ben ik er altijd. En ja, achteraf teveel voor iedereen en te weinig voor mijzelf.

De vakantie zou alles goedmaken

Ik snapte niet wat er aan de hand was. Nog één weekje en dan zouden we met het gezin op vakantie gaan naar ons tweede huis in Limburg; rust, groen en genieten van lui-zijn. Het ideale moment om op te laden en niet uiteen te vallen. Ik had meerdere signalen gehad van mijn lichaam maar, zoals ik dat goed kan, ik had ze genegeerd. Niet lullen, maar poetsen. Schouders eronder en gaan. Oké, ik had en voelde veel druk en stress, maar wie heeft dat niet? Wat ik toen nog wist dat ik bezig was met de laatste 20% van mijn batterij leeg te maken voordat de diagnose burn-out zou komen.

Het moment van ineenstorten

Nog enkele weken heb ik tegengesparteld en door in overleg minder uren te werken wist ik het probleem vooruit te schuiven. Tot het moment dat het echt niet meer kon en ik volledig onderuit ging. Op een ochtend werd ik wakker en ik zakte letterlijk door mijn benen. Ik trilde over mijn hele lijf en mijn hoofd voel stijf als een bak cement. Ik dacht een griepje en dan gaat het wel weer. Maar na twee weken met slecht slapen, slecht eten, hartkloppingen en pijnlijke spieren ben ik naar de huisarts gegaan. Eenmaal bij de huisarts kwam de diagnose; een burn-out. Die klap kwam hard aan! Eerlijk gezegd wist ik het allang, maar ik dacht steeds nog even en dan …

Overgave als eerste stap naar herstel

De maanden voordat de diagnose werd gesteld heb ik mij maanden verzet en niet willen inzien dat ik een burn-out had. Dit zou voor mij keihard falen zijn. Falen in het feit dat je niet kan wat je wil en blijkbaar zwak bent. Ik kon er echter niet meer omheen, emoties en vermoeidheid hadden de overhand. Alle reserves waren op en elke stap die ik zette, maakte me vermoeider. Sociale contacten zogen me leeg, elke vorm van stress of druk veranderde mij in een allergie voor mezelf. Ik kon het simpelweg niet aan.

Keuzes maken, alledaagse dingen zoals welk parkeervlak pak ik of welk broodje kies ik; het was een immense opgave. Boodschappen doen, alledaagse dingen waren eigenlijk al te veel. Ik vergat veel en kon niet altijd op mijn geheugen vertrouwen. Emotioneel was ik een wrak; het voelde alsof er een stukje van mezelf was verwoest. Schuldgevoel overheerste, de rest ging door en werkte en ik zat thuis. Mijn relatie met Mieke kwam onder druk te staan en elke prikkel van mijn kinderen was te veel. Terwijl ik supergek ben met Mieke en mijn kids. Alleen nu even niet! Daar baalde ik als een stekker van. Ik heb ontdekt dat een burn-out niet te sturen is. Pas als je het accepteert en begint met loslaten kan het herstel beginnen, niet eerder.

Hoe ik er ben uitgekomen

Na een paar weken kwam de huisarts met het advies geestelijke hulp te zoeken bij een psycholoog. Samen met Mieke heb ik het internet afgestruind. Overal lange wachttijden en vaak aparte behandel ideeën. Toen kwamen wij bij de LevensCoach Freek Offeringa uit Drachten. Deze had al 25 jaar ervaring met burn-out klachten en zijn directe praktische aanpak sprak mij wel aan. Tot mijn verbazing kon ik binnen een week al terecht. Hij vroeg of het op een avond kon want overdag zou op korte termijn lastig worden. Nou, ik vond dat geen punt. Ik was allang blij met hulp en een snelle afspraak. Na de afspraakbevestiging kreeg ik online formulier om te vertellen waarvoor ik kwam. Knetters dat was wel even nadenken. Maar ook wel fijn, ik kon beginnen met mijn eigen verhaal.

De eerste kennismaking ging hartstikke goed. Freek is levenscoach en psycholoog en begin zestig. Een man met levenservaring en gelijk al een makkelijke man om mee te praten. Zijn spreekkamer heeft hij thuis. Lekker zonder poeha van een kille praktijk, maar een gezellige spreekkamer. Na het eerste gesprek volgde er een intake. De coachingstrajecten bij Freek gaan zoveel mogelijk online.

Alle formulieren, maar ook de coachingsthema’s en de praktijkoefeningen. Ik vond dat wel lekker makkelijk. Zo kon ik thuis op mijn dooie akkertje de intakeformulieren invullen. Gelijk na het eerste gesprek kreeg ik al wat thuisoefeningen mee voor structuur en ontspannende muziek. Dat eerste begin was onwennig, maar wel rustgevend.

Freek zei dat ik ook een afspraak moest maken met een fysiotherapeut voor een conditietest. Ja, dat was wel een baaldingetje. Want Klaas en sporten gaan moeilijk samen. Na een conditietest kwam er wat ik al had verwacht. Ik had een conditie van totaal nul! Maar zijn advies was simpel en makkelijk te doen. Hij zei: ‘Begin elke dag met een wandeling van een half uur. De eerste in de ochtend en de tweede in de avond. Dat doe je een maand lang. Daarna gaan we samen in de sportschool een schema opzetten om aan je conditie en energie te werken.’ Nou dat heeft gewerkt. Ongelooflijk, ik had veel verwacht maar dit niet. Tot vandaag de dag sport ik nog steeds drie keer in de week aan mijn conditie. Het helpt, ik voel mij veel fitter en wat ik niet had verwacht, en door het sporten heb ik veel meer levensenergie.

Het verloop van het coachingstraject

Nadat ik de intake online had gemaakt en ik zeg het nog maar een keer: ik vond het heerlijk om dit thuis te doen in mijn eigen omgeving op mijn eigen gemakje zonder dat iemand op je vingers kijkt. Het intakegesprek duurde zo’n anderhalf uur en Freek kwam met een behandelplan voor de burn-out. De afspraak zou wekelijks zijn en ik kreeg theorie- en praktijkopdrachten. Daarbij kreeg ik het advies om ontspanningsboeken te gaan lezen. Ik lees alleen in de vakantie, dus dat was een dingetje. Maar goed in de ochtend en in de avond een half uur.

Wat grappig is dat ik ook nu nog lezen ontspannend vindt. Waar Freek vooral op hamerde was dóén en niet proberen. Maar ook waar je aandacht aan geeft dat groeit. Ja, dat heb ik gemerkt. Ik had alleen aandacht voor mijn werk en daardoor zit ik hier. Verder gaf hij mij nuchtere meditatieoefeningen. Muziek met een stem voor ontspanningsoefeningen. Gelukkig niet van dat zweverige gedoe. Freek zelf is serieus in zijn vak en praten kan hij, maar een grapje kan er ook bij. Daar hou ik wel van. Wat ik ook relaxed vond, is dat als ik eens niet mijn moment had er ruimte was om een afspraak uit te stellen. Maar ook om bijvoorbeeld zomaar een ander onderwerp te kiezen als dat nodig was.

Ik heb verschillende thema’s doorlopen, onder andere ontspanning, geluk, doelen en ik dacht dit wordt een makkie. Maar … toen kwamen de houtsnijders als nee-zeggen, opkomen voor mijzelf, grenzen stellen, gezonde zelfliefde (dat vond ik in het begin gek – later niet meer) en vooral meer tijd maken voor mijzelf als het gaat om lummelen. Ja, ik heb geleerd om mijzelf op de eerste plaats te zetten. Dan mijn lief en mijn kids, gezond leven en dan mijn werk. De levensbalans, ontspanning en gelukkig zijn heb ik vooral dankzij Freek weer teruggevonden. We spreken nu nog zo’n vier keer per jaar af om de boel bij te schaven en de ingeslagen weg vast te houden. Daar ben ik hartstikke blij mee en dat blijf ik ook doen.

Ik vind de LevensCoaching van Spreek met Freek (mooie naam trouwens) een praktijk die dicht bij de mensen staat. Of het nu gaat om jezelf, relatietherapie, bedrijfscoaching, het is er. Wat ik ook fantastisch vind, is dat er voor tieners een speciale Tienercoaching training is. O ja, dat vind ik wel grappig om te zeggen; Freek is ook nog eens CabaretCoach dat verbaast mij niets. Ik mag zijn humor en praktische aanpak wel. Ik heb geleerd dat eigenlijk iedereen veel eerder een coach moet inschakelen en niet moet wachten tot de boel instort. Freek is iemand die dit zelf heeft meegemaakt en andere pittige levensklappen heeft gehad. Maar hij is en blijft een positieve happy levensknokker.

De stijgende lijn is ingezet

Nu zijn we bijna een jaar verder. Een jaar na het moment dat ik van buitenaf kon zien dat mijn lichaam aan het overleven was. Eerlijk, ik ben er nog lang niet, maar de stijgende lijn is ingezet en daar moet ik op vertrouwen. Elke fase van de burn-out heeft zijn uitdagingen. Op dit moment spelen de onzekerheden en de vraag wat je doet, of dat je echt gelukkig maakt. Ik begrijp dat mensen het roer omgooien na een burn-out, maar ik begrijp ook dat zulke keuzes alleen gemaakt kunnen worden als je weer terug bent op je oude (energie)niveau. Je bent zelf niet te vertrouwen, omdat je emoties je elke dag wat anders vertellen. Er zal eerst rust moeten komen in de bovenkamer. Ik wil mijn oude leven terug, maar wel met een gezonde balans. Angst overheerst ook. Wat hou ik eraan over? Gaan de tranen ooit definitief weg en krijg ik mijn energie terug? Gelukkig heb ik Freek als hulplijn altijd achter mij staan. Maar zeker ook Mieke en de kinderen helpen waar ze kunnen.

Dit gebeurt mij niet weer

Wat ik wel heb ontdekt door mijn burn-out is dat ik mijn leven zo inricht dat mij dit niet weer gebeurt. De pijn en verdriet is te ondragelijk om het opnieuw mee te maken. Ik denk eerlijk gezegd dat ik er ook niet meer de kracht voor zal kunnen hebben. De burn-out is niet alleen slecht, zeker niet. Het heeft mij inzichten gegeven die ik nooit op een andere manier had kunnen krijgen. In mijn burn-out periode heb ik levensontdekkingen gedaan waar ik normaal niet voor open stond. Ik heb eenvoudige dagelijkse zaken extra kunnen waarderen en vooral heel veel kunnen uitrusten. Dat laatste was echt een cadeau. De een gaat op wereldreis om zijn zinnen te verzetten en de nullijn te raken, nou ik kan je zeggen, met een burn-out gebeurt dat uiteindelijk ook. Al kies ik liever voor de wereldreis. Maar ja, achteraf is het makkelijk kletsen.

De burn-out maakt je sterker

Wat ik wil meegeven aan lotgenoten is dat je blijkbaar niet onverwoestbaar bent, het allemaal goed gaat komen en je zult zien dat het je op je eigen manier sterker maakt. Accepteren zal het proces versnellen, elke dag is weer een nieuwe uitdaging, maar ook een kans. Gedachtes komen en gaan, maar deze ervaring blijft, heeft je getekend en op bepaalde manier ook naar een hoger niveau gebracht. Zelf ben ik er nog lang niet, ik re-integreer en worstel nog dagelijks met de gevolgen van de burn-out. Ik weet alleen dat als ik leer los te laten, beter naar mezelf leer te luisteren en voor mezelf durf te kiezen, het goed gaat komen.

Bedankt Freek dat ik mijn verhaal hier mocht delen en ook hoe je voor mij, Mieke en de kids er bent geweest.

Dikke groet van Milan

Warme groet van Freek

Even een persoonlijke noot van mij. Heb jij nu het gevoel van dit herken in mijn leven, wacht dan niet. Veel mensen wachten te lang en laten zich volledig opbranden. Maar maak een afspraak met mij. Dat kan zowel overdag als in de avonduren. Het kost je niets en is geheel vrijblijvend.

E-mail: info@spreekmetfreek.nl